خود مراقبتی

روش های خود مراقبتی

مراقبت از خود چیست؟

تعاریف متعددی از خود مراقبتی توسط مقامات مختلف در زمان‌های مختلف ارائه شده است – برای مثال سازمان جهانی بهداشت سه تعریف بسیار مورد استناد را ارائه کرده است (در سال‌های 1983، 1998 و 2009). تعریف WHO 1998 این است :

خود مراقبتی کاری است که افراد برای ایجاد و حفظ سلامتی و پیشگیری و مقابله با بیماری برای خود انجام می دهند. این یک مفهوم گسترده است که شامل بهداشت (عمومی و شخصی)، تغذیه (نوع و کیفیت غذای خورده شده)، سبک زندگی (فعالیت های ورزشی، اوقات فراغت و غیره)، عوامل محیطی (شرایط زندگی، عادات اجتماعی و غیره) عوامل اجتماعی-اقتصادی (درآمد) می شود. سطح، باورهای فرهنگی و غیره) و خود درمانی.’

تعاریف مختلف شامل یا بر جنبه های مختلف مراقبت از خود است. بحثی در مورد تعاریف مختلف خود مراقبتی منتشر شده است

Webber et al. Self Care in Health : ما می توانیم آن را تعریف کنیم، اما آیا باید آن را نیز اندازه گیری کنیم؟  گستره تعاریف خود مراقبتی، همراه با فعالیت‌های گسترده و متفاوتی که بخشی از خود مراقبتی است، می‌تواند باعث شود که تعاریفی از این نوع برای اهداف عملی ناکارآمد شوند.

آنچه برای اجرای عملی خود مراقبتی مورد نیاز است، شرح تمام عناصری است که از دیدگاه فرد قرار گرفته است. بنابراین ISF پیشنهاد می‌کند که چارچوبی برای خود مراقبتی را می‌توان به راحتی در حول هفت «ستون» یا «دامنه» تجسم و سازمان‌دهی کرد :

.1 سواد سلامت – شامل : ظرفیت افراد برای به دست آوردن، پردازش و درک اطلاعات اولیه بهداشتی و خدمات مورد نیاز برای اتخاذ تصمیمات بهداشتی مناسب.

2. سلامت روان – شامل : دانستن شاخص توده بدن (BMI)، سطح کلسترول، فشار خون. مشارکت در غربالگری سلامت

3. فعالیت بدنی – انجام فعالیت بدنی با شدت متوسط مانند پیاده روی، دوچرخه سواری یا شرکت در ورزش با فرکانس مطلوب.

4. تغذیه سالم – شامل : داشتن یک رژیم غذایی مغذی و متعادل با سطوح مناسب کالری دریافتی.

5. اجتناب یا کاهش خطر – شامل : ترک دخانیات، محدود کردن مصرف الکل، واکسیناسیون، انجام رابطه جنسی ایمن، استفاده از کرم‌های ضد آفتاب.

6. بهداشت خوب – شامل : شستن مرتب دست ها، مسواک زدن دندان ها، شستن غذا.

7. استفاده منطقی و مسئولانه از محصولات، خدمات، تشخیص و داروها – شامل : آگاهی از خطرات، استفاده مسئولانه در مواقع لزوم.

 

کلینیک تخصصی درمان عروقی مطلوب,

 

 

هفت ستون به صورت شماتیک نشان داده شده است :

تمرکز بنیاد بین‌المللی خود مراقبتی بر خودمراقبتی در حفظ سلامتی افراد سالم است تا از شیوع بیماری‌های سبک زندگی جلوگیری کند. در حال حاضر بیشترین نیاز در اینجاست. با این حال، تأکید بر این نکته مهم است که خود مراقبتی برای افراد مبتلا به بیماری موجود نیز ضروری است، و گاهی اوقات به آن «خود مدیریتی» این بیماری نیز گفته می‌شود.

خود مراقبتی معمولاً اولین پاسخ درمانی به شرایط بهداشتی روزمره و بیماری‌های رایج است. به طور کلی، تخمین زده می شود 70٪ تا 95٪ از همه بیماری ها بدون مداخله پزشک مدیریت می شوند. دانستن اینکه چه زمانی باید با یک متخصص مراقبت های بهداشتی مشورت کرد، یک مهارت خود مراقبتی در ستون 1 (سواد سلامت) و ستون 2 (خودآگاهی) است.

بنابراین خود مراقبتی سطح اساسی مراقبت های بهداشتی در همه جوامع است و باید به عنوان یک منبع عمده سلامت عمومی دیده شود. با این حال، خود مراقبتی اغلب ناشناخته و نادیده گرفته می‌شود، که منجر به مقایسه با بخش نامرئی یک کوه یخ در زیر سطح یا با اسب آبی در کشورهایی در عرض‌های جغرافیایی کمتر آشنا با کوه‌های یخ می‌شود.

تعاریف خود مراقبتی در طول زمان تکامل یافته است. تعاریف رایج نقل شده به شرح زیر است (ترتیب زمانی) :

«خود مراقبتی در سلامت به فعالیت‌هایی اطلاق می‌شود که افراد، خانواده‌ها و جوامع با هدف ارتقای سلامت، پیشگیری از بیماری، محدود کردن بیماری و بازیابی سلامت انجام می‌دهند. این فعالیت ها برگرفته از دانش و مهارت از مجموعه تجربیات حرفه ای و غیر حرفه ای است. آنها توسط افراد غیر روحانی از طرف خودشان، به طور جداگانه یا با همکاری مشارکتی با متخصصان انجام می شود.

سازمان بهداشت جهانی (WHO). آموزش بهداشت در مراقبت از خود : امکانات و محدودیت ها. گزارش یک مشاوره علمی ژنو، سوئیس. 21 تا 25 نوامبر 1983 :

«خود مراقبتی کاری است که افراد برای ایجاد و حفظ سلامتی و پیشگیری و مقابله با بیماری برای خود انجام می دهند. این یک مفهوم گسترده است که شامل بهداشت (عمومی و شخصی)، تغذیه (نوع و کیفیت غذای خورده شده)، سبک زندگی (فعالیت های ورزشی، اوقات فراغت و غیره)، عوامل محیطی (شرایط زندگی، عادات اجتماعی و غیره)، عوامل اجتماعی-اقتصادی است. (سطح درآمد، باورهای فرهنگی و غیره) و خود درمانی.»

سازمان بهداشت جهانی. نقش داروسازان در خود مراقبتی و خود درمانی : گزارش چهارمین گروه مشاوره سازمان جهانی بهداشت در مورد نقش داروساز. ژنو، 1998.

“مراقبت از خود یک عادت و فرهنگ مادام العمر است. این اقدامی است که افراد برای خود و خانواده‌شان انجام می‌دهند تا بر اساس دانش و اطلاعات موجود، از شرایط جزئی و طولانی‌مدت مراقبت کنند و در صورت لزوم با متخصصان بهداشت و مراقبت اجتماعی همکاری کنند.

گروه راهبری وزارت بهداشت بریتانیا. پیوستن به خود مراقبتی در NHS. 2003

“مراقبت از خود بخشی از زندگی روزمره است. مراقبتی است که افراد نسبت به سلامتی و رفاه خود انجام می دهند و شامل مراقبت هایی است که به فرزندان، خانواده، دوستان و دیگران در محله ها و جوامع محلی ارائه می شود. خود مراقبتی شامل اقداماتی است که افراد و مراقبین برای خود، فرزندان، خانواده‌شان و دیگران انجام می‌دهند تا تناسب اندام داشته باشند و سلامت جسمی و روانی خوبی داشته باشند. رفع نیازهای اجتماعی و روانی؛ جلوگیری از بیماری یا حوادث؛ مراقبت از بیماری های جزئی و شرایط طولانی مدت؛ و حفظ سلامت و تندرستی پس از بیماری حاد یا ترخیص از بیمارستان.

 

کلینیک تخصصی درمان عروقی مطلوب,

 

 

وزارت بهداشت انگلستان مراقبت از خود – یک انتخاب واقعی 2005.

“خود مراقبتی توانایی افراد، خانواده ها و جوامع برای ارتقای سلامت، پیشگیری از بیماری، و حفظ سلامت و مقابله با بیماری و ناتوانی با یا بدون حمایت یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی است.”

 خود مراقبتی در زمینه مراقبت های بهداشتی اولیه. گزارش مشاوره منطقه ای بانکوک، تایلند. 7-9 ژانویه 2009.

برخی از مشاهدات کلی در مورد این تعاریف ممکن است انجام شود. تعاریف خود مراقبتی معمولاً شامل افراد، خانواده‌ها، دوستان و جوامع می‌شود. اقدام در سطح جامعه برای حمایت از مردم در مراقبت از خود در آینده اهمیت فزاینده ای خواهد داشت.

تاکید بر پیشگیری از بیماری یا بیماری و حفظ سلامتی وجود دارد. در این تعاریف عمدتاً افراد سالم را هدف قرار می دهند.

این بدان معنا نیست که خود مراقبتی برای افراد مبتلا به بیماری موجود غیر ضروری یا نامناسب است. خود مراقبتی در این شرایط ضروری است و گاهی اوقات به عنوان «خود مدیریتی» وضعیت نامیده می‌شود.

خود مراقبتی مراقبت های بهداشتی شخصی است که حول محور فرد است، اما حمایت حرفه ای مراقبت های بهداشتی را مستثنی نمی کند. تمرکز فعلی در خود مراقبتی شامل به رسمیت شناختن نقش های جدید برای متخصصان مراقبت های بهداشتی در “مراقبت مشترک” است.

در واقع، دانستن اینکه چه زمانی باید با یک متخصص مراقبت های بهداشتی مشورت کرد، قضاوت مهمی است که یک فرد مراقب خود باید انجام دهد و باید نتیجه یک فرآیند تصمیم گیری خود مراقبتی باشد. نقش بیماران در تشخیص علائم و تشخیص بیماری جزئی در این زمینه مرتبط است.

تعاریف جدیدتر شامل تمرکز بر عوامل خطر و اجتناب از عوامل خطر در زمینه هایی مانند صدمات شخصی و تصادفات است.

مفهوم ارتقای سلامت در حال ظهور است و در آینده اهمیت فزاینده ای خواهد داشت.

خود درمانی در تعریف زمینه داروساز ذکر شده است، به معنای خود درمانی «مسئولانه» با داروهای بدون نسخه (بدون نسخه، OTC). متأسفانه در بسیاری از کشورها خود درمانی با داروهای نسخه ای رایج است اما نامطلوب و بالقوه خطرناک است. در مقابل، استفاده منطقی و مسئولانه از داروهای تجویزی تحت نظارت پزشک یک فعالیت مهم خود مراقبتی است که در نهایت مسئولیت آن بر عهده خود فرد است.


× با ما در تماس باشین